۱۳۹۵ آبان ۱۱, سه‌شنبه

كرختيه درد!

وسط يك مهماني، يك جمع شلوغ
موسيقي ، رقص و پايكوبي. همه اينها به وجدت مياره!
اما نه، صبر كن!
تو سرت همه چي ساكته،انگار تو خلع داري قدم مي زني... نه نه قوطه ور شدي. هيچ صدايي  نمياد، هيچ حركتي ، هيچ حسي. آره، انگار وسط يك اقيانوسي، صد متر زير آب. آرام و بي صدا به اطراف نگاه مي كني، نفس نمي كشي اما غرق هم نمي شوي..

هیچ نظری موجود نیست: