رسوایی این سرزمین روسپی را چه کنم؟!

اگر سبک سازی جهل را تاوانی باید

سنگین تر از ادراک مرگ

مضحک تر از تکفیر فکر

حرفی نیست !

اما

با هجوم اندیشه های" نوتازی" ِ برادرانم ...

رسوایی این سرزمین روسپی را چه کنم؟!

یک متن قدیمی

یک متن قدیمی :

ای یگانه ی من

همیشه دوست داشتنی من

تا آخرین ذره های ابتذال دوستت دارم !

8/9/86

خدا نما

تا دیروز این کلاغ بود که دو بال سیاهش را بهانه قرار میداد و ادعای خدایی می کرد!

امروز سوسک ها هم پرواز می کنند !

بیچاره خدا !

در شهر شلوغ اصالت بال و اعتبار پرواز " یک جوک" است !

داد و بی داد

بس که ترکه ی بی داد خورده ایم بیعار شده ایم و بی مایه!

نمی دانم ..

نمی دانم

کدامین پیشگو تو را اینچنین آموخته ! ای یاوه

که فکر می کنی آنقدر نفهم شده ایم که شکم یک مشت ... را پر کنیم و

صدایی فغانی فریادی برنیاید ز ِما

آنقدر بی اعتبار شده ایم

که پست ترین ِ پست های این عالم

با پست ترین نمایش خود ما را پست شمارندو کوچک ...

شاید چنین است و ما بی خبریم!

آنقدر بی غیرت شده ایم

که دل را به قیمت ناموس در حراجی بیابانی می فروشیم ارزان و خرد...

بس که ترکه بی داد خورده ایم بی عار شده ایم و بی مایه

نمی دانم کدامین خدا ! رستگاری تو را بر سرنوشت ما پیوند زده است!

ای جهل!

که دست بی کاری از سر بی وزن این خرد پیشگان تاریخ بر نمی داری

نمی دانم ! بر کدامین مست کتاب آسمانی!

آواز خدایی تو را اینچنین پر طبل زده اند که ما نمی بینیم!

بس که ترکه بی داد خورده ایم بی عار شده ایم و بی مایه!

نورانی تر از هر روز ! خدا خدا می کنیم !