سطر آخر
این سوختگی!.. وسعت ایمان است بر گستره درد ، بر بلندای کوهی از حماقت شهرمان آتش گرفته ام
۱۳۸۹ آذر ۷, یکشنبه
حرف دوم
همیشه آنگونه که می خواستم می ساختم ، راه را ، همراه را !
چه سنگین و بی رحم است ، این پتک ِ اجبار ِ تقدیر
و گاه
گاه ، چه شیرین!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
پیام جدیدتر
پیام قدیمی تر
صفحهٔ اصلی
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر